Bandleden

 

Claudia Charlier-Souren : Vocals

Ik ben altijd een liefhebber geweest van symfonische rock. Ben dan ook al vanaf mijn 14e of zo fan van Marillion.
Ik vind het soms heerlijk om lekker op de grond bij de muziekinstallatie te zitten en dan te genieten van mijn favoriete nummers.
Deze zing ik dan natuurlijk ook mee. Zo gebeurde het ook ongeveer 6jr geleden dat William, mijn man op de badkamer was (en die is beneden) en mij hoorde meezingen met Marillion.

Blijkbaar vond hij het goed klinken en vroeg of ik auditie wilde doen bij Odessa2.
Ik ben zangles gaan volgen en mag me nu al een paar jaar bandlid noemen.
Bij de band krijg ik de ruimte om verder te groeien. Qua techniek, qua durf en daardoor ook…qua genieten.
Want het is een fijn clubje om mee samen te mogen werken.
En hoe gaaf is dan het om zelfs mee te mogen werken aan een CD met eigen nummers. Waar ik best trots op ben!

William Charlier-Souren : Vocals

Sinds mijn kinderjaren heb ik altijd iets met muziek gehad. Van mijn eerst Bontempi blaasorgeltje, via een Philetta naar een echt Cosmovox Orgel. Mijn opa had er ook een en die speelde daar altijd de Schneewalzer op, en dat moest en zou ik ook doen. Muziekschool bij Dhr Knarren was niet zo’n succes. En met 16 stapte ik over op een Keyboard van Casio.

Ondertussen  stapte van de een naar de andere beroepsopleiding totdat ik Activiteitenbegeleiding ontdekte. Dit combineer ik nu alweer 23 jaar met muziek tijdens mijn dagelijks werk. Accordeon is daar als instrument nog bij gekomen. Het is een dagelijks feest om mensen even uit een isolement te halen en met muziek alle emoties te bespelen . Ondertussen heb ik al vele jaren contact met Fred en samen hebben wij in de jaren 90 gepoogd om o.a “Lovers lane” met keyboard en PC op te nemen met de beperkingen van toen.

Maar pas enkele jaren geleden toen ik gevraagd was als zanger van Odessa2 kwamen die nummers tot leven dankzij bevlogen muzikanten die er ons zelf gedoopte Odessa sausje overheen goten. Geweldige muzikanten die mij in de Prog-rock een nieuwe wereld van muziek hebben doen ontdekken.  Samen met Claudia, mijn vrouw zijn wij nu de zangers en vonden het reuze spannend om onze eerste CD productie mee te maken. Als theatermensen zijn podia ons niet vreemd, we willen graag met Odessa2 verder.

Norbert Schmidt : Guitar, backing vocals

Leo Sikkenga : Bass

Leven zonder muziek kan ik mij niet voorstellen. Muziek is emotie. Waarschijnlijk heb ik dit vanuit mijn opvoeding mee gekregen. Vroeger werd er door de familie op zondagochtend bij opa huiskamerconcerten gegeven. Mijn opa was in die tijd wereldberoemd in Limburg. Op 11 jarige leeftijd kreeg ik van hem mijn eerste viool les. Daarna drumles op de muziekschool van mijnheer Piovisana. En nu ben ik alweer de rest van mijn leven bassist omdat ik niet goed genoeg was op de 6 snarige gitaar, en waarschijnlijk omdat mijn vader ook bassist was. En toch, ondanks de klassieke opleiding en achtergrond ben ik het meest geïnteresseerd in Prog Rock.

Ook bij Odessa 2 heb ik soms kippenvel momenten. Vooral bij solo’s van Norbert of Lilian, maar ook als Fred een ongelooflijk geluid uit de Hammond tovert. Zonder iemand te kort te doen vind ik het fijn om met dit stelletje muziek te maken. Ieder op zijn manier doet zijn best om een goede performance neer te zetten. Ik blijf kritisch en leg de lat soms wat hoog. Ik hoop echt dat we dit nog lang samen kunnen blijven doen.

 
Lilian Kornet : Sax, additional keys 

Rondom mijn 10e levensjaar ben ik begonnen bij de fanfare op de alt-sax waar moeder en opa ook al sax speelden. Ooit in een Pink Floyd cover band gespeeld in Schiedam (Pros and Cons).

Na lange omzwervingen via jazzband Sixpack in Leiden, Big Band Den Haag, studioband filmmuziek “the Longing”, jazz-rock band JA collectief in Maastricht en de nog steeds actieve Limburgse coverband Digedig. 

Nu dus weer terug bij mijn eerste liefde wat betreft muziekstijl.

 

Fred Beulen : Keys, synths and Hammond-Leslie

Nadat ik op de muziekschool bijna 10 jaar klassiek geschoold was als pianist, besloot ik op zestienjarige leeftijd om popmuziek te gaan maken. Ik heb daarbij even voor de keuze gestaan om ofwel beroepsmuzikant te worden, ofwel om te kiezen voor een maatschappelijke carière. Ik koos voor het laatste en achteraf bleek dat een goede keuze. In plaats van een moeizaam bestaan als muzikant, kon ik nu de muziek maken die ik wilde maken, met wie ik dat wilde en wanneer ik dat wilde, zonder daarbij enige concessie te moeten doen omdat je ervan zou moeten leven.

In de loop van de jaren heb ik in bands gespeeld die diverse stijlen tot hun repertoire rekenden. Van southern rock, via de blues tot Deutschrock en nu progrock. Het kwam allemaal voorbij en ik heb het allemaal met veel plezier gespeeld en daar weer van geleerd. Het heeft er in ieder geval toe geleid dat ik een brede muzieksmaak heb ontwikkeld, waarin ook plaats is voor de klassieke muziek.

Een aantal jaren geleden kwam ik, na ruim 40 jaar, bij toeval weer in contact met Norbert, met wie ik ook in de eerste Odessa heb samengespeeld. We spraken met elkaar af en al na drie kwartier wisten we één ding zeker: we zouden weer samen muziek gaan maken. Dat werd Odessa2.

Op dit moment beleef ik zeer veel plezier aan onze eigen muziek. Ik schrijf graag nummers en geniet er dan vervolgens veel van als ik hoor hoe Odessa2 mijn muziek vervolmaakt in het groepsarrangement. Maar ik hou er ook van om dit soort muziek zelf te spelen. Daarbij zul je mij niet snel allerlei priegel-solootjes op de synth horen spelen. Ik houd er meer van om mooie geluidtapijtjes te leggen, om op die manier een basis te scheppen waarop de medemuzikanten kunnen variëren.

Muziek verbroedert. Muziek is een mooi expressiemiddel, of je je nu goed voelt of niet. Als het aan mij ligt, gaan we zo nog lang door!

Frans ten Bhömer : Hybrid drums, backing vocals

Een jaar of 6 was ik: Love me Do van the Beatles..op dat moment kwam muziek in mijn leven.  Een nieuwe emotie voor mij. Het is nooit meer weggegaan.

Toen de kans zich aandiende ben ik gaan zingen. In een jeugdkoortje. En later ontdekte ik dat het slaan op allerlei spullen op de maat van de muziek ook vanzelf ging.  Een paar maanden trommelen bij de lokale harmonie was voldoende: Noten lezen is niet mijn ding. Muziek gaat bij mij op gevoel, gehoor en vooral emotie. De combinatie van drummen en zingen is niet handig.  Dus het zingen werd al snel minder.

De 2e muzikale revolutie diende zich jaren later aan toen ik het Album “Fragile” van Yes hoorde. Zeker 10 keer heb ik alle nummers geluisterd voordat ik een beetje begreep wat hier gebeurde. De complex geweven muziek met die prachtige stem van Jon Anderson erbij. Toetsen, bas, gitaar, alles is in harmonie of net niet. Drums in die tijd…Bill Bruford. Mijn grote voorbeeld. Nooit te bereiken.

Eind 2004 heb ik de drumsticks weer serieus opgepakt. In het begeleidingscombo van Vocal group Magan. Met zo nu en dan een mogelijkheid om weer te zingen. 2009 zochten een aantal streekgenoten een drummer voor een band. In de muzikale richting stond het toverwoord….Yes!

De samenwerking bij Odessa2 is niet altijd makkelijk. Symfonische popmuziek met 7 muzikanten, 7 meningen. Maar uiteindelijk hebben we er wel een eigen sound aan over gehouden. En het ontwerpen van de hoes, logo, posters etc. is leuk om erbij te doen.

Scroll Up